Πριν από τον Πόλεμο: Η Εποχή των Θεών

Υπήρξε μια εποχή όπου οι θεοί δεν ήταν μύθοι.

Δεν υπήρχαν μόνο σε αρχαίες ιστορίες και ξεχασμένες προσευχές. Ζούσαν ανάμεσα στα δημιουργήματά τους, δεμένοι με τους κόσμους και τους λαούς που προστάτευαν.

Ήταν η Εποχή των Θεών.

Πάνω από όλους στεκόταν ο Τιτάνας, ο Πατέρας των Θεών. Δεν ήταν απλώς ο ισχυρότερος ανάμεσά τους. Ήταν ο άξονας της ισορροπίας που κρατούσε ενωμένο τον γαλαξία.

Όσο εκείνος ζούσε, οι κόσμοι άντεχαν.

Τα παιδιά του Τιτάνα

Κάθε παιδί του ακολούθησε έναν διαφορετικό δρόμο.

Ο Αρτεόνος, θεός των Ανθρώπων, πίστευε στην πρόοδο, στην επιστήμη, στην τέχνη και στη συνεργασία. Για εκείνον, η πραγματική δύναμη ενός λαού βρισκόταν σε όσα μπορούσε να δημιουργήσει.

Η Αιθερία, θεά των Ξωτικών, αντιπροσώπευε τη σοφία και τη συμπόνια. Δίδαξε στον λαό της τη θεραπεία, την άμυνα και τη γνώση, πιστεύοντας ότι η δύναμη αποκτά αξία μόνο όταν χρησιμοποιείται με σύνεση.

Ο δίδυμος αδερφός της, ο Σκοτομέδων, έβλεπε τα πράγματα διαφορετικά. Πίστευε στην κυριαρχία και θεωρούσε πως οι κόσμοι υπήρχαν για να κατακτηθούν. Τα Σκοτεινά Ξωτικά ακολούθησαν τη φιλοδοξία του.

Ο Γκρομάχθ, θεός των Ορκ, πίστευε πάνω απ' όλα στην επιβίωση. Δύναμη, αντοχή και αρχαία μαγεία έγιναν τα θεμέλια του λαού του.

Και τέλος υπήρχε η μικρότερη από όλους.

Η Λιθάνια.

Θεά της γης, της πέτρας και της δημιουργίας. Προστάτιδα των Νάνων.

Όταν οι στοές σιώπησαν

Οι Νάνοι ήταν ένας λαός δεμένος με την πέτρα και το μέταλλο. Σπουδαίοι τεχνίτες, γνώριζαν μυστικά της γης που οι υπόλοιπες φυλές δεν μπορούσαν να κατανοήσουν.

Όμως ούτε η προστασία μιας θεάς μπορούσε να τους κάνει άτρωτους.

Μια φονική αρρώστια και ο λιμός αφάνισαν τον λαό τους. Οι πόλεις άδειασαν και οι στοές που κάποτε αντηχούσαν από σφυριά βυθίστηκαν στη σιωπή.

Η Λιθάνια έμεινε μόνη.

Και η εξαφάνιση των Νάνων άφησε πίσω της πληγές που δεν επρόκειτο να ξεχαστούν.

Οι πρώτες ρωγμές

Η Εποχή των Θεών δεν ήταν τόσο ειρηνική όσο μπορεί να φαίνεται.

Ο Αρτεόνος πίστευε στη συνεργασία. Η Αιθερία στη σοφία. Ο Γκρομάχθ στην επιβίωση. Ο Σκοτομέδων στη δύναμη και την κυριαρχία.

Και ανάμεσά τους στεκόταν ο Τιτάνας, κρατώντας ακόμη την ισορροπία.

Όμως ο χρόνος δεν σεβόταν ούτε τους θεούς.

Ο Πατέρας των Θεών πλησίαζε στο τέλος του και οι διαφορές ανάμεσα στα παιδιά του άρχισαν να αποκτούν μεγαλύτερο βάρος.

Για πρώτη φορά, ένα ερώτημα πλανιόταν πάνω από τους κόσμους:

Τι θα συνέβαινε αν ο Τιτάνας δεν ήταν πια εκεί;

Ο γαλαξίας εξακολουθούσε να μοιάζει σταθερός.

Οι πρώτες ρωγμές, όμως, είχαν ήδη εμφανιστεί.

Και η Εποχή των Θεών πλησίαζε στο τέλος της.